Moeder Joke vertelt haar ervaringen met dyslexie
Joanne is de jongste van ons gezin en was laat met praten. Praten was ook niet nodig, want als ze aan tafel naar iets wees, riepen er drie broers: wil je hagelslag, wil je vlokken? Ze hoefde dus niet veel te praten. Rond haar vierde verjaardag is ze naar logopedie gegaan omdat ze zo weinig sprak. Dat hielp wel. Op school kwam ze redelijk mee, hoewel ik het idee had dat ze niet alles goed kon horen. Op oudejaarsavond sliep ze door, terwijl haar slaapkamer aan de straat is op de begane grond!
In groep 2 heeft ze eindelijk buisjes gekregen, na lang aandringen bij de huisarts om een verwijzing voor de kno-arts. Diezelfde avond zei ze, terwijl ze haar tanden poetste: “Die kraan maakt geluid als er water uit komt!” (dat hoorde ze dus niet eerder.) En van de wc doortrekken schrok ze ook enorm.…
Joanne Rijkeboer
We hoopten toen dat alles opgelost was en het lettergreepklappen en zo gemakkelijker zou gaan. Maar het bleef sukkelen, ondanks het enthousiasme dat Joanne voor lezen aan de dag legde. Halverwege groep 3 zat ik een beetje op internet te surfen over dyslexie en toen herkende ik wel dingen. Ik heb wat kenmerken uitgeprint en aangestreept van wat ik herkende bij Joanne met betrekking tot dyslexie. Toen is het balletje gaan rollen, extra leeshulp op school en thuis, maar in groep 4, terwijl iedereen klom in AVI bleef Joanne op AVI 2. Stimuleren met bibliotheekbezoek, woordspelletjes enz., het hielp gewoon niet.
In de laatste week voor de grote vakantie 2009 heeft Joanne een onderzoek gehad door Petra, die ze al kende. Het intelligentieonderzoek viel een beetje tegen, omdat Joannes IQ 78 was.Maar vanwege het feit dat Joanne een enorme doorzetter is en graag AVI hoger wil halen, is ze toch aangemeld bij de leeskliniek (poli dyslexie). Je moet dan allerlei formulieren invullen en vervolgens lang wachten. Dus maar eens gebeld en toen opeens konden we komen voor een intakegesprek (dec. 09). 14 januari zijn we voor het eerst naar de leeskliniek geweest, ik heb altijd gezegd: waar en wanneer maakt niet uit, we komen! Joanne vond het een leuke juf en nu mag ze in ieder geval voor dertig behandelingen komen en eventueel daarna nog meer als het aanslaat. We proberen dyslexie positief te benoemen, we zijn pas bij het "makkelijk-lezen-plein" in de centrale bieb geweest. Joanne was heel trots: hier mogen alleen kinderen met dyslexie komen!! We lezen elke dag met haar en als ze een AVI hoger haalt, eten we taart!
Je moet dus echt zelf ook voor je kind opkomen en zo nu en dan even bellen hoe het is met de wachtlijst.
Joke Rijkeboer, moeder van Joanne.
