Kinderen vinden het heerlijk als de leerkracht een verhaal vertelt of voorleest. Het werkt ontspannend en er ontstaat een plezierige, intieme sfeer in de klas die nieuwe energie geeft. Ook met therapeutische verhalen werkt het zo.
In elke klas zit wel een kind dat moeite heeft met het leren van nieuwe dingen. Of een kind dat zichzelf reuze stoer voordoet en vervelend gedrag vertoont, terwijl het eigenlijk heel onzeker is. Soms is er onzichtbaar verdriet om een opa of oma die overleden is, of omdat er een echtscheiding is uitgesproken. Er is het kind dat moeite heeft met het sluiten van vriendschappen, dat sociaal niet zo vaardig is. Zo zijn er talloze voorbeelden van situaties rondom kinderen, waarin ze best een steuntje in de rug kunnen gebruiken. Het is niet altijd mogelijk daar op school individueel aandacht aan te besteden. Maar het vertellen van therapeutische verhalen in de groep, kan kinderen nou net dat steuntje geven.

Nancy Davis, psycholoog, is een deskundige op het gebied van post traumatic stress disorder en werkt zowel met kinderen als volwassenen. In haar werk maakt zij veel gebruik van therapeutische verhalen. Ria Pasman, therapeute, maakte een keuze uit die verhalen gebaseerd op haar jarenlange schoolervaring. Martine Delfos schreef het voorwoord.

Een ondersteunende bundel die een praktisch handvat biedt voor leerkrachten en therapeuten. Naast de verhalen zelf staat er beschreven voor welke leeftijden het verhaal geschikt is, welke sociaal-emotionele onderwerpen aan bod komen, wat de boodschap is van het verhaal en welke betekenis symbolen en metaforen hebben. Ook worden er suggesties gegeven voor verwerking van de verhalen. Bijvoorbeeld het laten maken van tekeningen, of het laten uitspelen van het verhaal. Ieder zal wel zelf moeten bekijken welke verhalen geschikt geacht worden. Sommige metaforen (zoals een draak) zullen vanwege de identiteit minder voor de hand liggen.

Davis, N. (1997). Een steuntje in de rug. Het gebruik van therapeutische verhalen. Amsterdam: SWP.