Mijn werkdag begint met Ilse. Ze voelt zich waardeloos en dom door haar dyslexie. Daarom heb ik voor haar een blad gemaakt met foto’s van allerlei beroemdheden die ook dyslexie hadden. Ze fleurt zichtbaar op als ze dat ziet. Het blad wil ze graag mee naar huis nemen. Als ik snel mijn logboek heb bijgewerkt komt Esther, ook zij zit in groep 6. Ze leest nog niet op AVI E3. Ze geniet van ieder gemeend compliment dat ze krijgt, omdat het haar steeds beter lukt om woorden vloeiend te lezen. Even een mok thee halen en dan komt Niels al. Niels is erg speels, en moet voortdurend gestimuleerd worden om eerst aan een spellingregel te denken en nauwkeurig te lezen. Bij hem zorgt een leuke sticker meestal voor een goede inzet. Na hem mag ik Jurre toetsen. Dat betekent eerst een praatje, want Jurre wil heel graag met alles vooruit gaan, maar hij is bij toetsen heel zenuwachtig. Daarom krijgt hij meteen na de eerste kaart van de DMT een compliment dat hij meer woorden las dan de vorige keer. Dat geeft zoveel zelfvertrouwen dat het inderdaad lukt: met ieder toets onderdeel is hij vooruit. Voor hij naar huis gaat, kiest hij nog een tekstmarker uit de cadeautjesdoos. Echt verdiend, want lees- en spellingtoetsen zijn voor geen enkel kind met dyslexie een feest.

De mappen van vanmorgen opruimen, even pauze, een boterham en een kop thee voordat ik naar m’n volgende werkplek rijd, waar ook weer kinderen uit de regio naar toe komen. Gauw de mappen voor vanmiddag op tafel leggen en dan begint mijn middagprogramma.

Joris uit groep 5 komt vandaag voor het eerst, dus besteden we even tijd aan het wennen aan elkaar, Joris mag daarom eerst een mooie plaat uitzoeken voor op zijn schrift en een beloningskaart. Als de eerste behandeling gedaan is, vertelt hij dat het allemaal wel meeviel. Hij wil volgende week wel terugkomen en kent dan vast de namen van alle klanken en kan ze ook in de goede groep indelen. Toch maar even verteld dat het helemaal niet erg is, als ik nog een beetje moet helpen. Natalie die hierna komt heeft al ruim 30 behandelingen gehad. Ze is heel veel vooruitgegaan en heeft daardoor veel meer zelfvertrouwen gekregen. De eerste behandelingen zei ze bijna niets, nu komt ze al kletsend binnen. We zijn bij een moeilijk onderdeel: het verdelen van een woord in klankgroepen. Bij de vorige behandeling lukte het op het laatst wel, maar bij het huiswerk bleek het toch nog moeilijk te zijn. Bij het oefenen van de nieuwe behandeling herhalen we dit nog even. Ze krijgt een extra werkblad mee om het verdelen in klankgroepen nog een keer te oefenen. De laatste leerling van vandaag is Maurice. Zijn moeder vindt het heel belangrijk dat hij een dyslexiebehandeling krijgt, maar hij vindt er helemaal niets aan. Na een kwartier vraagt hij of de tijd al bijna om is. Toch doet hij goed mee met alle opdrachten, maar het is zo moeilijk voor hem. Hij heeft al 23 behandelingen gehad, we hebben veel geoefend, maar het lukt hem niet om alles goed in te prenten. Regelmatig moet het weer herhaald worden. Gelukkig oefenen we het lezen in een spannend boek, zodat op het laatst de tijd toch nog snel voorbij gaat.

Als ook hij weg is, ruim ik alle mappen, het whiteboard, de steunkaarten, stickers, boekjes, etc. op. Mijn notitieboek wordt nagekeken of alles wat ik moet onthouden voor de volgende keer wel genoteerd is. Vanavond mail ik van 3 kinderen een verslag naar mijn coach, ter kennisname en overleg. Ook verwerk ik de toets resultaten van Jurre. Die stuur ik naar de ouders, naar school en naar de coach. Een drukke dag zit er weer op.

M.J. (Hanneke) Nijsse-Boogaard, dyslexiebehandelaar