
In dit nieuwsbericht een korte samenvatting van de stand van zaken en een uitwerking van de planning voor het vervolg. Voor alle data geldt D.V.

Eén van de boeiendste processen in het onderwijs is wel hoe de taal van jonge kinderen zich ontwikkelt. Maar hoe helpen we jonge kinderen om hun gedachten niet alleen te uiten, maar ook echt samen te leren praten? De term oracy wint snel aan terrein, maar wat betekent dit concreet in de onderbouw?

Veel mensen denken dat je op school leert lezen. Nee, dat gebeurt al veel eerder. Heel jonge kinderen leren de stem van hun ouders al kennen en genieten van communicatie. Baby’s en dreumesen genieten van voorlezen en dat is heel goed voor hun taalontwikkeling.

Kinderen in tweetallen laten praten: we doen het vaak, het is ontzettend activerend en het brengt direct leven in de brouwerij. Tenminste... vooral voor de kinderen die al veel taal paraat hebben en makkelijk durven te spreken. Maar hoe stimuleer je nu échte gelijkwaardigheid in zo'n tweetal? Hoe voorkom je dat de een overspoelt en de ander zwijgt?

Hoe praat je met leerlingen op een open en respectvolle manier over relaties, seksualiteit en diversiteit? Hoe blijf je dicht bij je Bijbelse visie én bied je veiligheid aan iedere leerling? En wat doe je als de overtuigingen of keuzes thuis anders zijn dan op school? Of als er binnen de gezinnen verschillend over wordt gedacht?

Een aanrader voor elke opvoeder die contact heeft met kinderen tussen de 4 en 12 jaar. Mogelijk wil je een of meer verhalen over Jort en Suze voorlezen aan kinderen. Wanneer je daar niet voor kiest, helpt het je om woorden te kiezen hoe je op een aansprekende manier kinderen kunt meegeven over de waarde van het leven, relaties en het huwelijk.

Doe het samen, school en ouders. Dat is de oproep van Annette van Dijk in haar blog over haar ervaring van ouderavonden op school. Maar er zijn meer mogelijkheden om samen te werken met ouders rondom relationele en seksuele vorming.

‘Rouw is geen probleem, maar een gezonde reactie op een abnormale situatie.’ Aan het woord is Petronelle Baarda. Ze werkt al tweeëntwintig jaar als psycholoog bij Driestar educatief. Daarnaast is ze postdoconderzoeker bij de Theologische Universiteit Apeldoorn en vanuit die functie verbonden aan het lectoraat Herbergzaam onderwijs. Ze richt zich vooral op de verhouding tussen psychologie en theologie en wat dat betekent voor het christelijk onderwijs.